| تبليغات | X |
مقدمه
اكنون در ابتداي هزاره سوم، گسترش سيستمهاي ديجيتال و ارائه امکانات مختلف از طريق آن، اين فناوري را به وادي مخابرات نيز کشانده و فرستندههاي راديويي و تلويزيوني نيز رفته رفته از سيستمهاي آنالوگ، به ديجيتال تغيير هويت ميدهند. در حقيقت مزايا و قابليتهاي مختلف سيستم ديجيتال، باعث اين تغيير شده است.
بيشك از بين رفتن سيگنال و ضعيف شدن آن در طول مسير (بخاطر وجود منابع مختلف نويز و موانع محيطي) از يک سو و تک منظوره بودن اين سيستم و عدم انعطافپذيري آن از طرف ديگر، از جمله محدوديتهاي سيستم آنالوگ ميباشد. در سيستم ديجيتال به دليل استفاده از منطق صفر و يک، امکان تغيير حالت بسيار کم بوده و با بکارگيري روشهاي تصحيح خطا (کدهاي همينگ و CRC)، اين تغييرات احتمالي قابل بازگشت است. از اين رو سيگنال دريافت شده توسط گيرنده، از لحاظ ارزشگذاري و كيفيت، بسيار نزديک به فرستنده بوده و از کيفيت بالايي برخوردار ميباشد. اين مسئله و قابليتهاي بسيار ديگري که در ادامه به آن ميپردازيم، باعث شده است که در بسياري از کشورها، سيستم پخش فرستندههاي راديويي و تلويزيوني، از آنالوگ به ديجيتال تبديل شود.
واحد مطالعات صنام الكترونيك
